پروفسور با بسته  سنگینی وارد کلاس درس فلسفه شد و آن را درمقابل دانشجویان ، روی میز گذاشت. وقتی کلاس شروع شد، بدون هیچ کلمه ای، یک شیشه بسیار بزرگ از داخل بسته برداشت  و شروع به پر کردن آن با چند توپ گلف کرد. سپس  از شاگردان خود پرسید که، آیا این ظرف پر است؟ و همه دانشجویان گفتند بله .

سپس پروفسور ظرفی از سنگریزه برداشت و محتویات آن را  داخل شیشه ریخت و شیشه را به آرامی تکان داد. سنگریزه ها در بین مناطق باز بین توپ های گلف قرار گرفتند.  سپس دوباره از دانشجویان پرسید که آیا ظرف پر است؟ و باز همگی گفتند بله .

بعد دوباره پروفسور ظرفی از ماسه را برداشت و داخل شیشه ریخت؛ و خوب البته، ماسه ها همه جاهای خالی رو پر کردند. او یکبار دیگرپرسید که آیا ظرف پر است و دانشجویان یکصدا گفتند: "بله".

     به من درد بین و ز درمان بگو                 از آن سرونازِ خرامان بگو

     فغان زان خط و خال دارم، برو                به آن صاحبِ چرخِ گردان بگو

     خیالم به زلفش گره بسته است            برو سویش این را شتابان بگو

مرجانِ لبِ لعلِ تو مر، جانِ مرا  قوت                   یاقوت نَهَم نام لب لعل تو یا قوت ؟

قربان وفاتم به وفاتم گذری کن                          تا بوت مگر بشنوم از رخنۀ تابوت

امروزه بسياري از نظريه‌پردازان و صاحب‌نظران علوم ارتباطات بر اين عقيده‌اند كه مهارت‌هاي ارتباطي نقش بسيار مهمي در موفقيت انسان چه در زندگي كاري و اداري و چه در زندگي شخصي آنان دارد.

به جرات مي‌توان ادعا كرد كه يكي از مهم‌ترين دلايل شكست‌هايي كه انسان در زندگي خود با آن مواجه مي‌شود اين است كه قبل از اتخاذ تصميم و مبادرت به انجام يك كار (انتخاب شغل، ازدواج، تربيت فرزند و امثال آن)‌ سعي نكرده است كه مهارت‌‌هاي ارتباطي و رفتاري لازم براي انجام آن كار را كسب كند. پژوهش‌هاي انجام شده حاكي از آن است كه مهارت‌هاي لازم براي برقراري ارتباط موثر را مي‌‌توان از طريق آموزش و تمرين ياد گرفت و البته كسب اين مهارت‌ها چندان آسان به نظر نمي‌رسد، در برقراري ارتباط با ديگران چنانچه يكي از طرفين صحبت، پيام طرف مقابل را به خوبي دريافت نكند و نفهمد كه منظور طرف مقابل از اين پيام چه بوده، ارتباط برقرار شده بي‌حاصل بوده است.

ميخواهم  بگويم ......

 فقر  همه جا سر ميكشد .......

فقر ، گرسنگي نيست ، عرياني  هم  نيست ......

سالی دگر گذشت، ز سکوتِ  ماه پاره ای                        سالی دگر پیش روی و قرن و هزاره ای

با سوز و هجر و آه، ز پـِیَش ره سپرده ام                         در شیشۀ عمرِ رفته، نماند عصاره ای

اندر تلاش و جهد که نگارم صفات او                               آن ابروانِ کمان و چشمِ خماره ای

نخست عشقی ست سبز

و عشق در قلب سرخ

و قلب در سینۀ پرنده ای می تپد

می گویند مرا آفریدند از استخوان دنده چپ مردی به نام آدم

حوایم نامیدند ، یعنی زندگی تا در کنار آدم یعنی انسان همراه و هم صدا باشم